Afgelopen vrijdag (19 september) had ik een vrije dag. De zon scheen heerlijk en ik stapte op de fiets naar Sliedrecht. Ik kwam onderweg naar mijn boodschappen zo’n beetje langs De Vos lezen en wonen en besloot dat dat boekhandel 9 van 12 zou worden.

De boekhandel die ik niet zou bezoeken

Je moet weten: De Vos is mijn favoriete boekhandel. Ja, die kerken in Zwolle en Maastricht zijn fantastisch, maar er gaat niets boven De Vos. Ik ben opgegroeid in Sliedrecht en dit was mijn vaste adresje voor boeken. Ik heb Sliedrecht verlaten, maar de boekhandel is nog steeds mijn favoriet.

Voor dit project zou ik twaalf (christelijke) boekhandels bezoeken en ik had bedacht dat dat allemaal voor mij nieuwe boekhandels zouden worden. Afgelopen vrijdag stond dan ook een andere boekhandel op de planning. Maar ja, toen ging ik boodschappen doen in Sliedrecht. Lekker op de fiets, want het was heerlijk weer. En tja, toen kwam ik ongeveer langs De Vos en besloot ik: ik moet dringend naar mijn favoriete boekhandel én die verdient een plaatsje op mijn blog en binnen dit project. Ik besloot de boekhandel die ik niet zou bezoeken dus toch te bezoeken.

Waarom De Vos mijn favoriete boekhandel is

Het is niet zo dat ik dagelijks/wekelijks/maandelijks bij De Vos kom, maar nu ik er weer was, wist ik weer gelijk waarom dit mijn favoriete boekhandel is. Bij binnenkomst kraakt de vloer gezellig en stuit je op een tafel met recent verschenen en/of populaire boeken. Bij die tafel maakte ik mijn keuze, om niet het risico te lopen een boek te kopen dat ik al heb gelezen.

Verderop in de winkel lijkt de vloer met elke stap genoeglijker te kraken. Het aanbod (christelijke) boeken is ruim en ook op het gebied van kaarten is er ruim voldoende keuze. Daarnaast zijn er theologische boeken en Bijbelse dagboeken. Verder zijn er kaarsen en andere ‘prullaria’ voor in huis te vinden. Maar die hoek sla ik altijd over, want ik kom voor de boeken.

Waarom is deze winkel eigenlijk mijn favoriet? Omdat ik er úren rond kan snuffelen zonder ‘lastig te worden gevallen’. Ik heb in deze winkel weleens anderhalf uur gezocht naar boeken zonder dat me iets gevraagd werd. Maar áls je hulp nodig hebt, is het er. Zo heb ik ook ooit heel lang voor het kaartenrek gestaan. Op zoek naar een condoleancekaart die mijn klas wilde versturen naar een oud-klasgenoot van hen. Ik wilde niet het standaardkaartje met de zwarte rand. En blijkbaar zag de medewerkster dat ik deze keer wél hulp nodig had, want die kwam ze aanbieden en ze hielp me fantastisch. En dát vind ik dus zo fijn. Uren ongestoord rond kunnen snuffelen, maar óók prettig geholpen worden als dat nodig is.

Het cadeautje voor mezelf

Ik bleef deze keer niet heel lang, want ik had mijn keuze vrij snel gemaakt en ik ‘ken’ de winkel, dus ik hoefde ook niet op onderzoek uit. Bij de kassa werd me weer gevraagd of het een cadeautje was. Ik overwoog om eerlijk te zijn en te vertellen over mijn missie, maar deed dat toch maar niet. “Voor een man of een vrouw? Mag er nog iets op?” Ik ging met een ingepakt cadeautje voor een vrouw in de fietstas weer naar huis. Helemaal blij met m’n buit én met het feit dat ik weer eens bij De Vos was geweest.