Ik lees heel graag thrillers. Maar in de loop der jaren ben ik in thrillers ook heel wat afknappers tegengekomen. Tijd om vandaag eens stil te staan bij wat een thriller voor mij een goede thriller maak.

3 dingen die ik wil ‘zien’ in thrillers

Toen ik nadacht over de vraag wat een thriller voor mij een goede thriller maakt, kwam ik al heel snel op drie dingen uit. Die schoten als eerste door mijn hoofd, dus die vind ik blijkbaar het belangrijkst. Als die drie dingen in een thriller zitten, vind ik ‘m over het algemeen goed.

1. Een speurder die niet bij de zaak betrokken is.
Ik houd van een thriller met een sterke, onafhankelijke rechercheur/speurder in de hoofdrol. Ik vind het leuk als er ook iets te lezen is over het privéleven van de speurder, maar knap af op speurders die persoonlijk bij de zaak betrokken zijn. En dat schijnt tegenwoordig een beetje de norm te zijn. Ontvoering? Dan is óf het slachtoffer óf de dader iemand die de speurder kent. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Zoals ik al schreef: ik knap daar echt op af. Ja, het kan een keer gebeuren, maar in een serie van twaalf boeken twaalf keer? Hm, nee.
Dus doe mij maar een onafhankelijke speurder.

2. Een kijkje in het hoofd van de dader.
Dit gebeurt niet in alle thrillers, maar áls het gebeurt, vind ik het tof: een kijkje in het hoofd van de dader. Vaak worden thrillers geschreven vanuit het perspectief van de rechercheur. Dat vind ik ook leuk, want dat stelt mij als lezer in staat om mee te puzzelen naar de oplossing van het delict. Maar ik vind het dus ook héél leuk als de auteur af en toe van perspectief wisselt en zo een kijkje geeft bij wat er gebeurt bij de dader en/of het slachtoffer.

3. Een afgerond verhaal.
Ik ben dol op series, ook als het gaat om thrillers, maar ik houd ook van een afgerond verhaal. Dat kan overigens wat mij betreft prima binnen een serie. Ik wil in een thriller een probleem/ontvoering/moord/… en dat die dan aan het eind van het boek is afgerond. Of het goed of slecht afloopt maakt me dan niet uit, als het maar is afgerond. Dat de rechercheur of wie dan ook in het volgende deel weer terugkomt, vind ik alleen maar leuk, maar ik wil niet halverwege de oplossing van een zaak ineens aan het einde van mijn boek zijn. Gelukkig kom ik dit in thrillers ook bijna nooit tegen.

Nog genoeg te lezen

Dit zijn voor mij wel de drie belangrijkste punten waar een goede thriller aan moet voldoen, waarbij ik het eerste punt echt het belangrijkst vind. Ik vind het zó ‘weer hetzelfde’ als een speurder persoonlijk betrokken raakt bij een zaak. Ik snap dat dat spanning geeft, maar ik vind het vooral ongeloofwaardig en dan haak ik af. Maar goed, gelukkig heb ik in de afgelopen jaren genoeg mooie thrillers gelezen en er staan er ook nog tig op mijn (digitale) leeslijst, dus voorlopig nog genoeg te lezen!