Als je geen boek (uit) hebt om over te schrijven, schrijf je gewoon over je leesdip, dacht ik. Op de foto zie je mijn e-reader. En dan in de stand zoals hij de laatste weken veel heeft gelegen: dicht/uit. Ja, je kunt het nu wel raden: ik heb een leesdip.

Ineens was ie daar: de leesdip

Deze leesdip begon in de kerstvakantie. Ja, die duurt dus al een week of wat. Ik had in de kerstvakantie eigenlijk prima leesdagen. En toen ineens, net voor de jaarwisseling, stopte ik met lezen. Ik had een prachtig boek gelezen (Moederheil van Els Florijn) en was bang dat een volgend boek sowieso zou tegenvallen. Ik stelde beginnen in een volgend boek daarom uit. Het nieuwe jaar was al bijna een week oud toen ik voor het eerst weer wat las. Maar ik kwam niet door het boek heen en besloot er daarom een ander boek naast te lezen. Maar… ook daar kwam ik niet doorheen. En zo eindigde ik januari met nul gelezen boeken. Een maand zonder boeken kan ik me niet eens herinneren. Dat is al zó ontzettend lang geleden!

Ik laat de leesdip er maar even zijn

In het verleden probeerde ik leesdips altijd zo snel mogelijk ‘op te lossen’. Ik zette dan bijvoorbeeld een wekker op een half uur en moest dan van mezelf in die tijd echt lezen. Na een half uur zat ik er dan lekker in en las ik uiteindelijk verder en zo kwam er na een paar dagen een einde aan de leesdip.

Deze keer ging ik niet over tot dat soort acties. Ik besloot de leesdip er maar gewoon even te laten zijn. Ik besteedde nog genoeg tijd aan andere hobby’s, dus het was niet zo dat ik te weinig ontspanning had. Het zat dus wel goed, vond ik. Maar toch begon ik na een paar weken het lezen wel heel erg te missen.

Het komt wel weer

Grappig genoeg las ik op een gegeven moment alleen nog op mijn werk: een kwartiertje in de week als de kinderen in de klas ook aan het lezen waren. Thuis pakte ik mijn boek er gewoon niet bij. En áls ik mijn boek al pakte, las ik maar heel even en dan greep ik weer naar mijn telefoon en ging ik eindeloos zitten scrollen.

En zoals ik al zei: ik mis het lezen. Maar ik weet ook dat het wel weer komt. Er komt een dag dat ik weer in een enorme leesflow zit en dat ik uren achter elkaar ga zitten lezen. Tot die tijd kleur ik gewoon wat meer, wandel ik door de polder én… kijk ik rond op Funda.

Want ja, misschien is dát de oorzaak van mijn leesdip: mijn huizenjacht. Ik kan alleen lezen als er rust in mijn hoofd is. En de laatste weken ben ik bezig met huizen bezichtigen, een bod uitbrengen, in spanning afwachten of dat geaccepteerd wordt, enz. En hoe ontzettend leuk dat ook is, het neemt ook ruimte in in mijn hoofd. Ruimte die ik anders gebruik om te lezen. Laten we dus óók vanwege het lezen maar hopen dat de huizenjacht snel slaagt;).