Met enige regelmaat krijg ik de vraag of ik na mijn verhuizing nog wel polderplaatjes kan blijven maken. Het korte antwoord? Ja. Het lange antwoord? Dat lees je in deze blog.

Het begon allemaal in oktober 2012

In mei 2012 verhuisde ik naar mijn huidige woonplaats. De polder was prachtig als ik aan kwam rijden, maar het idee om er te gaan wandelen kwam niet eens in me op. Maar toen werd ik ziek. Ik kreeg verhoging/koorts en die was niet te verklaren. En wat gebeurt er dan? Ja, dan krijg je tips als ‘ga eens een rondje wandelen’. Zo kwam het dat ik op zondagmiddag 7 oktober 2012 voor het eerst de polder in ging. Ik had geen idee hoe groot het rondje was en gebruikte toen nog geen app als Strava om dat op te meten. Wat ik wel wist, was dat ik met (ruim) een uur weer thuis was. Later die week besloot ik het rondje eens met de auto te rijden en bleek het 6 km te zijn. Een prima afstand.
Tijdens die eerste wandeling schoot ik ook mijn eerste polderplaatjes. En daarmee was een nieuwe traditie geboren.

Van zondagse wandelingen naar dagelijkse rondjes

Vanaf dat moment in oktober 2012 ging ik iedere zondag wandelen. Iedere zondag hetzelfde rondje, maar het bleef prachtig. En ik ging van de polder houden. Elke week een beetje meer. Zo kwam het dat ik op een gegeven moment ook op andere dagen ging wandelen. In september 2018 kwam ik met een burn-out thuis te zitten. Ruim 6 jaar lang was ik thuis. En iedere dag wandelde of fietste ik door de polder. Het leek niet mogelijk, maar bleek toch te kunnen: ik ging dagelijks meer van m’n poldertje houden.

En toen kwamen de verhuisplannen…

Toen werd het december 2025. Ik was weer aan het werk en mijn dagelijkse tochtjes door de polder waren teruggebracht tot wandelingetjes op vrije dagen (en soms ook op werkdagen), maar mijn liefde voor de polder bleef. En op een dag in december 2025 bleek dat het financieel mogelijk was om te gaan verhuizen.
Ik gaf mijn aankoopmakelaar een zoekgebied mee en dat zoekgebied was zéér beperkt: mijn eigen woonplaats.

De polderplaatjes blijven!

Ik had al veel vaker en veel langer nagedacht over verhuizen. Er was nog een dorp dat een optie was, ongeveer een half uur verderop. Maar toch viel dat dorp af toen het zoeken serieus werd. Ik wilde in mijn woonplaats blijven.
Waarom? Om heel veel redenen*, maar de eerste en grootste reden was en is de polder. Ik kan echt niet meer zonder m’n poldertje. Ik zou niet (meer) kunnen aarden in een dorp waar een wandeling bestaat uit een ommetje tussen de huizen.
Ik heb één huis bezichtigd dat wel in mijn dorp stond, maar dan buiten de bebouwde kom. Ik zou dan niet vanuit huis hetzelfde rondje kunnen wandelen, maar wist vanuit huis wel een ander rondje door de polder. En toch speelde in mijn besluit om geen bod uit te brengen ook mee dat ik daar mijn vaste rondje niet zou kunnen wandelen. Daarnaast ‘voelde ik het gewoon niet’ bij dat huis. Als het huis fantastisch was geweest, had ik er serieuzer over nagedacht, maar nu was het geen optie.
Mijn nieuwe huis staat maar 800 meter (met de auto) bij mijn huidige huis vandaan. Ik blijf dus gewoon hetzelfde rondje lopen. Saai na 14 jaar? Zeker niet! Nog elke keer hetzelfde rondje, maar ook nog elke keer anders. Dus of de polderplaatjes blijven? Jazeker, dat was een voorwaarde voor verhuizing!